Keats charakteryzował się zdumiewającą wnikliwością i samoświadomością. Natłok szczegółów ustąpił w jego poezji bogactwu wyrazu, dzięki czemu mógł on w pełni wykorzystać swoją wrażliwość do coraz głębszego zrozumienia natury ludzkiej. To, że był w tym czasie zakochany wzmagało jego pragnienie życia, stając się równocześnie nieznośną torturą, po tym jak zrozumiał, że szczęście jest w jego przypadku rzeczą niemożliwą - pod koniec tego niezwykłego 1918 roku Keats bardzo poważnie zachorował. Zamieszkał z Huntem, otrzymał również list od Shelleya, namawiający do przyjazdu do Włoch. A. Pierwszy dłuższy utwór Keatsa, Endymion, stat się celem ataków ze strony krytyki. Poeta zbytnio się tym nie przejął i w ciągu następnego roku napisał jedne z najwspanialszych poezji w historii literatury angielskiej. Chociaż przyjaźń Shelleya wiele znaczyła dla Keatsa, nigdy nie był on jej tak naprawdę pewny. Bardziej niż z kimkolwiek innym pragnął on być teraz ze swoją ukochaną Fanny. Po tym jak jeden z jej listów do niego nie dotarł, zdecydował się udać do niej piechotą. Zemdlał tuż przed jej drzwiami i przez najbliższy miesiąc Fanny wraz ze swoją matką troskliwie się nim opiekowały.

- -
Kolejne części: 11 | 12 | 13 | 14 | 15

 

Copyright © 2010 by pawelh