Shelley, Keats i Byror [15]
W końcu Keats postanowił wyruszyć do Włoch, mając nadzieję, że ciepły klimat przyniesie mu ulgę w cierpieniu. Dotarł do Rzymu pod koniec 1820 roku, lecz wtedy nastąpił nawrót choroby. Keats zmarł w stolicy Włoch 23 lutego 1821 roku i został pochowany na miejscowym cmentarzu protestanckim. Fanny Brawne przez wiele lat opłakiwała jego śmierć. Robert Gittings, biograf Keatsa, pisał o jego poezji: „To co wyróżnia go spośród innych poetów to niezwykle wyczucie chwili i umiejętność wykorzystania doświadczeń codziennego życia do potrzeb poezji". Ostatnie słowo pozostawmy A. Sylwetka Fanny Brawne, kobiety, w której Keats był zakochany i którą pragnął poślubić. Fanny odwzajemniała uczucia poety i opłakiwała go przez wiele lat po jego przedwczesnej samemu poecie, który w poemacie Oda do słowika przeciwstawia śmierci radość piękna, natury i prawdy. Nie dla śmierci stworzonyś, nieśmiertelny ptaku! Ciebie zdeptać nie śmiały głodne pokolenia. Jak ja teraz głos słyszę twój na nocnym szlaku, Tak ongi król i prostak słuchał twego pienia. Serce Ruty być może ten sam trel przenikał, Kiedy smutna w łzach stała wśród obcego zboża I tęskniąc za ojczyzną patrzała w jej stronę. Ten sam być może trel odmykał Zaklęte wnęki, okna w groźnych wirach morza, Wśród piany, tam - gdzie kraje baśni zatracone. tłum. Jerzy Pietrkiewicz
Projekty - biuro rachunkowe toruń - reklama bluetooth
Kolejne części: 11
| 12 | 13 |
14 | 15